«Για να ολοκληρωθούν οι “Συμφωνίες του Αβραάμ”, οι Σαουδάραβες χρειάζονται και ένα πρόσχημα-δικαιολογία προς το ευρύτερο μουσουλμανικό ακροατήριο, όπως το Παλαιστινιακό και η με κάποιον τρόπο διευθέτησή του»
Η πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού ως επικεφαλής κυβερνητικής αντιπροσωπείας στη Σαουδική Αραβία αποτελεί ακόµα µία ψηφίδα σε έναν ευρύτερο σχεδιασµό, ο οποίος, όταν ολοκληρωθεί, θα αλλάξει τον γεωπολιτικό χάρτη µιας περιοχής η οποία ξεκινά από την ίδια και καταλήγει στην Ευρώπη. Αυτή σε γενικές γραµµές είναι και η χάραξη του ενεργειακού -και όχι µόνο- διαδρόµου IMEC, ο οποίος θα ξεκινά από την Ινδία, θα περνά από τα αραβικά κράτη του Κόλπου, θα συνεχίζει σε Ιορδανία και Ισραήλ και θα έχει ως κοµβικά σηµεία σύναψης και εισόδου στην Ευρώπη την Κύπρο και την Ελλάδα.
Μία από τις πιο σηµαντικές εξελίξεις, η οποία έχει περάσει «στα ψιλά», είναι ότι προωθείται η ηλεκτρική διασύνδεση Σαουδικής Αραβίας – Ελλάδας µέσω καλωδίου κατά το πρότυπο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και Ελλάδος – Αιγύπτου. Η στρατηγική σηµασία αυτού του έργου είναι ασύλληπτη, διότι, πέραν του καλωδίου, σηµατοδοτεί ευρύτερη απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να επιλέξει την Ελλάδα ως κόµβο σύνδεσης µε την Ευρώπη, παρακάµπτοντας την Τουρκία. Και αυτή η παράκαµψη δεν αφορά µόνο το ηλεκτρικό καλώδιο. Υπενθυµίζεται ότι κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάµεντ Μπιν Σαλµάν είχε δηλώσει ότι σκοπεύει να προωθήσει τη σύνδεση Σαουδικής Αραβίας µε τη χώρα µας και για τη µεταφορά υδρογόνου στην Ευρώπη. Και αυτά είναι µέρος µόνο του ευρύτερου πλέγµατος διασυνδέσεων στο πλαίσιο του ευρύτερου διαδρόµου IMEC, που προαναφέρθηκε.
Συνισταµένη όλων των εµπλεκόµενων κρατών είναι ότι θέλουν να αποφύγουν την Τουρκία, ώστε ο σχεδιασµός να µην καταστεί όµηρος των τουρκικών εκβιασµών. ∆εν πέρασε απαρατήρητη η πρόσφατη δήλωση του Κατάρ ότι δεν σχεδιάζει να διοχετεύσει το φυσικό αέριό του µέσω Συρίας και του αγωγού που επιχειρεί να αναβιώσει η Τουρκία. Οταν το Κατάρ επιλέγει να γειώσει µε τέτοιον τρόπο τις δηµόσιες διακηρύξεις και επιδιώξεις της Τουρκίας να καταστεί κόµβος διαµετακόµισης φυσικού αερίου στην Ευρώπη (άρα και στρατηγικός… εκβιαστής), σηµαίνει ότι αντιλαµβάνεται πως, αν δεν προσαρµοστεί, κινδυνεύει και το ίδιο να µείνει έξω από τον ευρύτερο σχεδιασµό. Υπό αυτό το πρίσµα θα πρέπει να ερµηνευθεί και η αποδοχή από το Ισραήλ της ετεροβαρούς συµφωνίας για τη Γάζα που επιβλήθηκε από την Ουάσινγκτον. Προκειµένου, δηλαδή, να µην εκτροχιαστεί ο µεγάλος σχεδιασµός που θα αλλάξει τη µορφή της περιοχής. Σηµειώνεται ότι, για να αναβιώσουν και να ολοκληρωθούν οι «Συµφωνίες του Αβραάµ», άρα και να υπογραφεί το σκέλος που αφορά Σαουδική Αραβία – Ισραήλ, οι Σαουδάραβες χρειάζονται και ένα πρόσχηµα-δικαιολογία προς το ευρύτερο µουσουλµανικό ακροατήριο. Η απαραίτητη δικαιολογία είναι το Παλαιστινιακό και η µε κάποιο τρόπο διευθέτησή του.
Αυτό βέβαια σηµαίνει ότι εκείνοι οι οποίοι αντιτίθενται σε αυτό το σχέδιο, το οποίο είναι ανταγωνιστικό προς τα δικά τους συµφέροντα και τους δικούς τους σχεδιασµούς, είναι πιθανό το επόµενο διάστηµα να επιχειρήσουν να προκαλέσουν νέες αναφλέξεις για να το σταµατήσουν. Η ακύρωση του έργου αποτέλεσε τον βασικό στόχο της τροµοκρατικής επίθεσης στο Ισραήλ πέρυσι τον Οκτώβριο. Ρωσία, Κίνα, Ιράν και Τουρκία δεν έχουν κανέναν λόγο να θέλουν να δουν το σχέδιο να υλοποιείται. Το καλό είναι ότι η διοίκηση Τραµπ φέρεται αποφασισµένη να το προωθήσει, και µάλιστα αναβιώνοντας τη διάσταση των υδρογονανθράκων, φυσικό αέριο και πετρέλαιο, την οποία η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε περιθωριοποιήσει σε βαθµό εξαφάνισης. Αυτό είναι καλό για την Ελλάδα και την Κύπρο. ∆ιότι, µεταξύ άλλων, θα αναβιώσει και ο αγωγός EastMed…
