Στην συζήτησή μας o σύμβουλος έκδοσης των Παραπολιτικών και της Απογευματινής στον απόηχο της επίσκεψης του Ισραηλινού υπουργού Άμυνας στην Ελλάδα αναλύει τις προοπτικές της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ και τις γεωπολιτικές προεκτάσεις της συμμαχίας (διότι σε τέτοια εξελίσσεται).
Όπως τονίζει, οι κανόνες εμπλοκής στη διεθνή πολιτική δεν επιλέγονται ελεύθερα από τα κράτη, αλλά διαμορφώνονται από τις κεντρικές δυνάμεις και τη συγκυρία. Σήμερα, ο ανταγωνισμός ισχύος επηρεάζεται καθοριστικά από τις επιλογές και την αποφασιστικότητα του προέδρου Τραμπ, ανατρέποντας μεταπολεμικές σταθερές.
Η Ελλάδα, παραδοσιακά ενταγμένη στη Δύση μέσω ΝΑΤΟ και ΕΕ, αντιμετώπιζε διαχρονικά την τουρκική αναθεωρητική επιθετικότητα, ενώ επί δεκαετίες επένδυσε στην πίστη ότι το Διεθνές Δίκαιο και η κοινή δυτική πορεία θα εξομάλυναν τις διαφορές.
Η εμπειρία όμως δείχνει ότι η Τουρκία αξιοποιεί την ισχύ και τη συγκυρία. Στη σημερινή φάση, το πραγματικό «φρένο» δεν είναι το Δίκαιο, αλλά η αποτροπή, οι συμμαχίες και η στρατιωτική ισχύς.
“Στην παρούσα φάση τι λαµβάνεται κυρίως υπόψη; Το ∆ιεθνές ∆ίκαιο ή η ανάσχεση µέσα από τη συµµαχία µε το Ισραήλ; Με την Τουρκία να προελαύνει στη Συρία και την Ανατολή, ποιο είναι το «φρένο» επί της ουσίας; Μήπως η τετραήµερη συνεργασία µε τον Ισραηλινό υπουργό Αµύνης, Ίσραελ Κατς, που βρίσκεται στη χώρα µας, και οι νέες φρεγάτες, αεροπλάνα και πυραυλικά συστήµατα ή η ανάγνωση του ∆ιεθνούς ∆ικαίου και των προβλέψεών του;”
Όπως τονίζει, οι κανόνες εμπλοκής στη διεθνή πολιτική δεν επιλέγονται ελεύθερα από τα κράτη, αλλά διαμορφώνονται από τις κεντρικές δυνάμεις και τη συγκυρία. Σήμερα, ο ανταγωνισμός ισχύος επηρεάζεται καθοριστικά από τις επιλογές και την αποφασιστικότητα του προέδρου Τραμπ, ανατρέποντας μεταπολεμικές σταθερές.
Η Ελλάδα, παραδοσιακά ενταγμένη στη Δύση μέσω ΝΑΤΟ και ΕΕ, αντιμετώπιζε διαχρονικά την τουρκική αναθεωρητική επιθετικότητα, ενώ επί δεκαετίες επένδυσε στην πίστη ότι το Διεθνές Δίκαιο και η κοινή δυτική πορεία θα εξομάλυναν τις διαφορές.
Η εμπειρία όμως δείχνει ότι η Τουρκία αξιοποιεί την ισχύ και τη συγκυρία. Στη σημερινή φάση, το πραγματικό «φρένο» δεν είναι το Δίκαιο, αλλά η αποτροπή, οι συμμαχίες και η στρατιωτική ισχύς.
“Στην παρούσα φάση τι λαµβάνεται κυρίως υπόψη; Το ∆ιεθνές ∆ίκαιο ή η ανάσχεση µέσα από τη συµµαχία µε το Ισραήλ; Με την Τουρκία να προελαύνει στη Συρία και την Ανατολή, ποιο είναι το «φρένο» επί της ουσίας; Μήπως η τετραήµερη συνεργασία µε τον Ισραηλινό υπουργό Αµύνης, Ίσραελ Κατς, που βρίσκεται στη χώρα µας, και οι νέες φρεγάτες, αεροπλάνα και πυραυλικά συστήµατα ή η ανάγνωση του ∆ιεθνούς ∆ικαίου και των προβλέψεών του;”
