Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, Εργαστήριο Ανάλυσης Δεδομένων και Πρόβλεψης στην συζήτηση μας αναφέρεται στην προσπάθεια τεσσάρων κρατών πρώην αυτοκρατοριών να αναβιώσουν την παλαιά τους επιρροή εδαφικά και γεωπολιτικά, επιχειρώντας να υλοποιήσουν μετα-αυτοκρατορικά οράματα.
Όπως τονίζει, οι αρχές το 21ου αιώνα βρίσκουν ως αναδυόμενες αυτοκρατορικές δυνάμεις την Κίνα, την Τουρκία, το Ιράν και τη Ρωσία οι οποίες επιχερούν να αναβιώσουν την άλλοτε αίγλη της αυτοκρατορικής δύναμης και να εμπνεύσουν στους λαούς τους τα αυτοκρατορικά όνειρα ώστε να μην κινδυνεύουν να ανατραπούν τα αυταρχικά τους καθεστώτα εκ των έσω.
Παράλληλα, έχουν απήχηση στο εσωτερικό τους καθώς το κρατούν σε συνοχή και το κατευθύνουν στον κοινό σκοπό να επεκταθούν με νέες κατακτήσεις.
Η Τουρκία, μέσω του νεο-οθωμανισμού, προσπαθεί να επανακτήσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και τον Καύκασο, προωθώντας την οθωμανική πολιτιστική κληρονομιά και τη διεύρυνση της οικονομικής και πολιτικής επιρροής σε αυτές τις περιοχές.
Η Τουρκία όμως δεν έχει τους οικονομικούς και τεχνολογικούς πόρους να γίνει αναδυομένη αυτοκρατορία, πρέπει να συγκρουστεί με τις άλλες μεγάλες επίδοξες αναδυόμενες αυτοκρατορίες της περιοχής, το Ιράν, την Ρωσία και την Κίνα ενώ τα αραβικά κράτη δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι την προσπάθεια αναβίωσης ενός νεο-οθωμανσιμού.
Δεν έχει τεχνολογία, δεν έχει χρηματοοικονομικές αγορές να αντλεί κεφάλαια, δεν έχει πόρους, δεν έχει ισχυρό νόμισμα, και το αυτοκρατορικό της όνειρο την αναγκάζει να ξοδεύει πολλά περισσότερα από ότι κερδίζει έχοντας ένα έλλειμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών πάνω από 40 δις ετησίως και πληθωρισμό πάνω από 70%.