Στην συζήτησή μας ο Οικονομολόγος, Αναπληρωτής Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης Εργαστήριο Ανάλυσης Δεδομένων και Πρόβλεψης αναλύει την οικονομική πτώση του Ιράν η οποία οδηγεί και σε πτώση του καθεστώτος.
Παραθέτει στοιχεία και εξηγεί την οικονομική διαχείριση που έχουν κάνει επί χρόνια οι μουλάδες και έχει οδηγήσει μία πλούσια χώρα σε οικονομική δυσπραγία και τον ιρανικό λαό σε ένδεια.
Μετά από δεκαετίες σχετικής ηρεμίας, η ανθρωπότητα εισήλθε μετά το 2020 σε περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών κινδύνων που επηρέασαν βαθιά τις οικονομίες.
Όπως σημειώνει, ο νέος οικονομικός κύκλος που ξεκίνησε το 2025 περιγράφεται ως διαπολιτισμική αντιπαράθεση ανάμεσα στα δημοκρατικά δυτικά συστήματα και σε αυταρχικά κράτη με «αυτοκρατορικές» φιλοδοξίες (Τουρκία, Ιράν, Ρωσία, Κίνα).
Παρά τον υπερτριπλασιασμό του παγκόσμιου ΑΕΠ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι χώρες αυτές κατηγορούνται ότι διοχέτευσαν δυσανάλογους πόρους σε εξοπλισμούς και επιρροή, εις βάρος της ευημερίας των κοινωνιών τους, καταπνίγοντας μεταρρυθμίσεις λόγω απόλυτης κυριαρχίας κόμματος/ηγεσίας.
Στο νέο περιβάλλον, το διεθνές εμπόριο, η τεχνολογία και οι εφοδιαστικές αλυσίδες γίνονται βασικά πεδία σύγκρουσης. Το Ιράν επιχείρησε μέσω πληρεξουσίων να ελέγξει διαδρόμους και να πλήξει σχήματα όπως ο IMEC και τελικά απέτυχε.
Παραθέτει στοιχεία και εξηγεί την οικονομική διαχείριση που έχουν κάνει επί χρόνια οι μουλάδες και έχει οδηγήσει μία πλούσια χώρα σε οικονομική δυσπραγία και τον ιρανικό λαό σε ένδεια.
Μετά από δεκαετίες σχετικής ηρεμίας, η ανθρωπότητα εισήλθε μετά το 2020 σε περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών κινδύνων που επηρέασαν βαθιά τις οικονομίες.
Όπως σημειώνει, ο νέος οικονομικός κύκλος που ξεκίνησε το 2025 περιγράφεται ως διαπολιτισμική αντιπαράθεση ανάμεσα στα δημοκρατικά δυτικά συστήματα και σε αυταρχικά κράτη με «αυτοκρατορικές» φιλοδοξίες (Τουρκία, Ιράν, Ρωσία, Κίνα).
Παρά τον υπερτριπλασιασμό του παγκόσμιου ΑΕΠ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι χώρες αυτές κατηγορούνται ότι διοχέτευσαν δυσανάλογους πόρους σε εξοπλισμούς και επιρροή, εις βάρος της ευημερίας των κοινωνιών τους, καταπνίγοντας μεταρρυθμίσεις λόγω απόλυτης κυριαρχίας κόμματος/ηγεσίας.
Στο νέο περιβάλλον, το διεθνές εμπόριο, η τεχνολογία και οι εφοδιαστικές αλυσίδες γίνονται βασικά πεδία σύγκρουσης. Το Ιράν επιχείρησε μέσω πληρεξουσίων να ελέγξει διαδρόμους και να πλήξει σχήματα όπως ο IMEC και τελικά απέτυχε.
